گاه نوشته های یک دانشجو

سال جدید

saberk — Tue, 29 Sep 2009 11:55:40 GMT

باز هم ترم جدید دیگری و باز هم همچون ترم های گذشته تعداد زیادی دروس تکراری و اندک واحد های جدید که مهر ننگین افتادن! هنوز بر انها زده نشده!

تقریبا توصیف فشار ناباورانه دروس در این ترم که از همکنون سنگینی ان را به شدت بر تمام اعضا و جوارح خود و حتی اعضا داخلی!احساس میکنم ناممکن است و شاید بر اثر همین فشار و بیشتر اثر روانی ان باشد که که در طول چند ماه گذشته که از فرط بیکاری به ولگردی و شبگردی های طولانی مدت روی اورده بودم حتی یک بار هم دست به این قلم نتراشیده!! نبردم ولی اکنون در این زمان از شب و در حالی که باید فردا ازبوق سگ تا زوزه شغال در کلاس این طوطی صفتان و شمر مرامان حاضر شوم؛شعر هایی این چنینی از ذهنم میگذرد که البت چرایی نوشتن این ها را نمیدانم .

به امید دیدار هرچه سریع تر شما دوستان!

با عرض شرمندگی وقت ضیغ است و زمان رفتن!

تا بعد.

یک داستان کوچک و تکراری

saberk — Sat, 01 Aug 2009 22:05:54 GMT

. نیکولای چائوشسکو تنها رهبر در اروپای شرقی بود که حاضر به پذیرش حکم تاریخ نشد و در برابر جنبش آزادیخواهی ملتش مقاوت کرد و در نتیجه تبدیل به تنها رهبر اروپای شرقی نیز شد که بدنبال سقوط کمونیسم محکوم به اعدام گردید.

نیکولای چائوشسکو دیکتاتور رومانی در سال 1965 از سوی حزب کمونیست به "ریاست جمهوری" این کشور منصوب شد. او بمدت 24 سال خود را بعنوان "رهبری" که مردم رومانی هیچ نقشی در انتخابش نداشتند بر آنان تحمیل کرد. چائوشسکو بمانند هر دیکتاتور دیگری تصور می کرد که شکست ناپذیر است و با اتکا بر نیروی نظامی و نیز پلیس مخفی مخوفش "سکوریتاس" قادر است تا مردمی را که تشنه آزادی اند تا ابد مجبور به پذیرش "رهبری" خود کند.

در دسامبر سال 1989 و در حالیکه نیکولای چائوشسکو در بازدید رسمی از ایران بسر می برد و بعنوان اولین رئیس جمهور یک کشور خارجی بر روی آرامگاه آیت الله خمینی تاج گل نهاده بود مردم شهر "تیمی سوآرا" در رومانی در تظاهراتی صلح جویانه خواستار آزادی و حقوق انسانی خود شدند.

النا چائوشسکو همسر دیکتاتور, و معاون نخست وزیر, در حالیکه چائوشسکو در ایران مشغول یک دیدار رسمی بود در روز 16 دسامبر 1989 دستور کشتار و سرکوب تظاهرکنندگان آزادیخواه شهر "تیمی سوآرا" را صادر نمود. ده ها تن از تظاهرکنندگان آزادیخواه در این سرکوب جان باختند.

چائوشسکو پس از بازگشت از مسافرت رسمی از ایران, ضمن حمایت از کشتار تظاهرکنندگان شهر "تیمی سوآرا" آنان را "خرابکاران خارجی" خواند که "قادر به دیدن پیشرفتهای مردم رومانی نیستند".

چائوشسکو پس از این بیانات به مانند رسم هر سال به همراه همسرش و دیگر سران حکومتش در بالکن قصر ریاست جمهوری رومانی ظاهر شدند تا بمانند 24 سال گذشته سخنانی تهی از حقیقت را برای مردم رومانی بر زبان آورند.

اما در میان شگفتی جهانیان, صدها هزار نفر از مردمی که با در دست داشتن عکسهای چائوشسکو و دیگر سمبلهای حزب کمونیست رومانی جهت شنیدن سخنان "رهبر" در میدان مقابل قصر گرد آمده بودند ناگهان "رهبر" را "هو" کردند و بمانند جرقه ای که به انبار باروت سرایت کرده باشد بسوی قصر ریاست جمهوری هجوم بردند. جهان هنوز مات حرکت مردم رومانی است که با تصاویر چائوشسکو و سمبل های حزب کمونیست رومانی در دستشان تومار حکومت وی را در هم پیچیدند.

نیکولای چائوشسکو و همسرش النا لحظاتی ناباورانه از بالکن قصر شاهد منظره ای بودند که در تصورهیچ کس نمی گنجید. نیروهای امنیتی دیکتاتور به سوی مردم آتش گشودند, اما جلوگیری از خیزش چند صد هزار نفری مردم که دیگر به دروازه های ورودی قصر ریاست جمهوری رسیده بودند با هیچ سلاحی و با هیچ نیروی امنیتی امکانپذیر نبود. چائوشسکو و النا خود را به بام قصر رسانده و با هلیکوپتری در صدد فرار از رومانی بر آمدند. پس از دقایقی پارلمان و کاخ ریاست جمهوری و دیگر نهادهای دولتی به تصرف مردم در آمده بود.

تعدادی از نظامیان رومانی در کنار مردم کشور خود قرار گرفتند و در روز 25 دسامبر سال 1989هلیکوپتر نیکولای چائوشسکو و النا را در حالیکه در حال فرار از کشور بودند توسط جنگده های ارتش مجبور به فرود آمدن در خاک رومانی کردند.

تنها ساعاتی بعد چائوشسکو و همسرش در یک دادگاه مردمی بواسطه سرکوب و کشتار شهروندانی که تنها خواسته شان آزادی بود محاکمه و محکوم به تیرباران شدند. حکم اعدام بلافاصله و در مقابل دوربین های فیلمبرداری در شهر مرزی "تارگو ویسته" رومانی به اجرا در آمد. فیلمبردار در لحظات قبل از تیرباران, تصویر را بر روی دستبند طلای گرانبهای همسر رئیس جمهور و صدر هیئت رئیسه حزب "کمونیست" رومانی زوم کرده بود که قبل از تیرباران از پشت بسته شده بود.

دادستان در دادگاه به چائوشسکو گفته بود: "تو بهتر بود در همان ایران باقی می ماندی, جای تو در همان جا بود". صحنه محاکمه و سپس تیرباران دیکتاتور رومانی و مقاومت او و همسرش النا قبل از اجرای حکم از تلویزیون های جهان پخش شد. نیکولای چائشسکو و النا حتی تا آخرین لحظات قبل از تیرباران قادر به باورکردن این واقعیت نبودند که تومار حکومتشان به این سرعت درهم پیچیده شده است. چائوشسکو تنها مدت کوتاهی قبل از روز اعدامش بعنوان "رئیس جمهور رومانی" میهمان حکومت ایران بود.

جالب توجه است که چائوشسکو دیکتاتور رومانی تنها "رئیس جمهور" جهان بشمار می رود که بواسطه زمان طولانی حکومت دیکتاتوری اش هم میهمان رسمی پادشاه و ملکه ایران در زمان حکومت شاهنشاهی و هم میهمان حکومت اسلامی بوده است.

و چنین شد عاقبت دیکتاتوری که سرانجام گرفتار خشم ملت خود گردید. پس از اعدام دیکتاتور نوبت به فرزندان و دیگر حامیان و سرکوب کنندگان خیزش آزادی خواهی رومانی رسید که یکی پس از دیگری به دستهای عدالت سپرده شدند. از جمله "نیکو چائوشسکو" پسر 38 ساله دیکتاتور بواسطه جرائم متعدد در رابطه با نقض حقوق بشر که با سوء استفاده از موقعیت پدرش در دوران حکومت او مرتکب شده بود به 20 سال زندان محکوم شد. او در سال 1992 بواسطه دلایل انسانی و بیماری از زندان آزاد شد و چهار سال بعد در سن 45 سالگی جان سپرد.

پس از اعدام دیکتاتور رومانی و همسرش, فیلم و تصاویری که از فقر, نکبت و گرسنگی مردم این کشور در جهان منتشر شد تاثر دنیایی را برانگیخت.

اینک 20 سال پس از سرنگونی چائوشسکو, مردم رومانی دارای کشوری آزاد و دمکراتیک و از اعضای اتحادیه اروپا هستند.

خصلت جداناپذیر دیکتاتورها که تصور می کنند شکست ناپذیرند و زمانی به خود می آیند که واقعیت از آنان پیشی گرفته است بخشی از تاریخ بشری است. سرنوشت صدام حسین در عراق, چائوشسکو در رومانی, پینوشه در شیلی, هونه کر در آلمان شرقی, فروپاشی اتحاد جماهیر شوری با وجود دیوارهای آهنین و زرادخانه اتمی اش وووو تنها نمونه های کوچکی از پایان غیر قابل اجتناب تعدادی از دیکتاتورهای تاریخ 30 ساله اخیر جهان هستند و بی شک آخرین نمونه ها نیز نخواهند بود.

و اما انتخابات!!!

saberk — Tue, 05 May 2009 14:05:18 GMT

یک شب بی خوابی(صادق چوبک)

saberk — Tue, 05 May 2009 07:24:18 GMT

مرد تو رختخوابش غلت می‌زد و خوابش نمی‌برد. برای اینکه ونگ ونگ توله سگ‌های تو خرابه قاتی خوابش شده بود و تو سرش ژُق زُ‌ق می‌کرد. خودش دیده بود که چگونه مادر آن‌ها ظهر روز پیش زیر ماشین رفته بود و لاشه خون‌آلودش را تو خرابه‌ای‌که خانه‌اش بود و بچه‌هایش را همانجا زائیده بود انداخته بودند و حالا زر و زِر آن‌ها تو سرش را می‌خراشید. .....

خداوندا . . .

saberk — Fri, 20 Mar 2009 18:27:18 GMT

این شعر رو از یکی از دوستانم گرفتم و شاعر این شعر رو هم نمیدونم!

خداوندا . . .
در این سالی که در پیش است
نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای، لیکن
در آغاز طلوع روشن سالی که می آید،
کمک کن تا رها سازم ز خود، من
کوله بار یک هزار و سیصد افسوس و
هزار و سیصد اندوه و . . .
مرا در این سیه سودا
و این سرمای پرسوز و
سکوت سایه های سرد
یاری کن . . .
و با تدبیر پر مهرت
سحرگاهان
سروش سبز سیمای سعادت ساز ساقی
هدیه ام فرما.
خداوندا . . .
نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای، اما
برای مردمان خوب این وادی
عطا فرما
هزار امید،
هزار و سیصد آگاهی،
هزار و سیصد و هشتاد بهروزی،
هزار و سیصد و هشتاد و هشت لبخند زیبا را.

سال نو مبارک

saberk — Tue, 17 Mar 2009 07:55:18 GMT

و باز هم سال نو و هزاران کار نکرده و هزاران برنامه برای سال آینده ....

چند ساعتی بیشتر تا آغاز سال 87 نمانده بود تلویزیون برنامه تکراری و کلیشه ای هر سال خود را پخش میکرد.روی مبل نشسته بودم و به کارهای کرده و نکرده ام فکر میکردم به هزاران عمل بد که انجام داده بودم و هزاران کار خوب که انجام نداده بودم.به برنامه سال آینده(این سال که گذشت)فکر میکردم.به کعبه ای که قرار بود در تابستان زیارت کنم و . . .

و حال یک سال از آن زمان گذشته است و باز هم وقت رسیدگی رسیده !من ماندم و برنامه هایی برنامه ریزی شده و انجام نشده،من ماندم و توده ای از توبه های شکسته شده،من و ماندم و صدها هدف فراموش شده.

و باز هم سال نو و هزاران کار نکرده و هزاران برنامه برای آینده....

عید امسال دیگر به سالی که گذشت و سالی که خواهد گذشت فکر نمیکنم.فقط به یک چیز می اندیشم شاید برای تغییر به سال نو احتیاجی نباشد،شاید برای برای بازنگری در اخلاق و رفتار بهانه ای نیاز نباشد.

هم اکنون باید ....!

و باز هم سال نو و هزاران امید به زندگی،سالی پر از شادی!

سال نویتان شاد و رنگی

زندگیتان پرتقالی و بهاری

نوروز مبارک

دل من می شکند

saberk — Tue, 17 Feb 2009 10:27:18 GMT

چه دل است این دل من؟

که زیک لرزش اشک

بر رخ رهگذری

یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست

هر کجا اشک یتیمی رنجور

می چکد بر سر مژگان سیاه

هر کجا چشم زنی غمزده با یاد پسر مانده به راه

در مزاری که زنی ناله کند در عزای پسرش

یا یتیمی که کند گریه به سوگ پدرش

جانم آید به خروش

ور ببینم پر خونین کبوتر را

یا یکی بچه گنجشک که بشکسته پرش

دل من می شکند

حالت دخترکی کوچک و تنها و فقیر

که به حسرت کند از شیشه اشک به عروسک نگه گاه به گاه

وز دل تنگ کند ناله و آه

ناله پیرزنی غمزده و دست تهی

که ندارد نفسی

ضجه مرغ اسیر

که کند ناله به کنج قفسی

هق هق مرد اسیری که بلا دیده بسی

حالت دختر زشتی که ز شرم

رو ندارد به کسی

دل من می شکند

هر کجا در نگه تازه نهالانی خرد

از ستیز پدر و مادر خشم آلوده

می وزد بوی طلاق

وز پراکندگی غافله ای برخیزد

در سرا بانگ فراق

آن زمانی که بدنبال شهید

مادر داغ به دل

سینه می کوبد و می نالد و می گرید زار

همچنان ابر بهار

یا زمانی که نشیند در اشک

بر سر سنگ مزار

و به فریاد کند نام پسر را تکرار

دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست

چه دل است این دل من

دلم از ناله مرغان چمن می شکند

ز خیال غم مردم دل من می شکند

دلم از داغ شهیدان وطن می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست

چه کنم دل من می شکند

مهدی سهیلی

باید نوشت!!

saberk — Sun, 15 Feb 2009 10:38:31 GMT

باز هم همان کلاس،کلاس تکراری مدار،ردیف جلو نشسته بودم استاد هنوز شروع به درس دادن نکرده بود،داشتم به نوشته ی پیشینم فکر میکردم و اینکه این دو ساعت چطور خواهد گذشت.

حدود یک ساعت از شروع کلاس می گذشت،آن قدر هم که فکر میکردم برایم خسته کننده نبود اما باز هم حسی مرکب از افسوس و ناراحتی گاه گاهی تمرکزم را از تخته و درس و استاد منحرف می کرد و مرا به ترم های گذشته و حتی آینده! میبرد!خوشبختانه احساس تنهایی نمی کردم،دو تا از دوستانم کنارم بودند یکی در سمت چپ و یکی راست!و دوست سمت راستیم نگاه کردم،داشت مداری که استاد روی تخته کشیده بود به جزوه اش منتقل میکرد. مرا نگاه کرد و با انگشت به جمله ای در جزوه اش اشاره کرد.بدنم را به راست متمایل کردم که جمله مورد نظر او را بخوانم،جزوه اش یک سالنامه بود و در پایین هر برگه جمله ای از بزرگی نوشته شده بود.و او داشت به یکی از همان جمله ها اشاره میکرد.کوچک نوشته شده بود به استاد نگاه کردم حواسش به من نبود سرم را پایین تر آوردم و آن جمله را خواندم.نوشته شده بود:

"همه چیز در آن لحظه به پایان میرسد که قدم های تو باز می ایستد"

چند لحظه به فکر فرو رفتم ومتحیر به دوستم نگاه کردم که داشت به تخته نگاه می کرد.جزوه ام را باز کردم.باید نوشت....!

آنگاه که درسی را می افتی...

saberk — Tue, 10 Feb 2009 23:04:18 GMT

چند دقیقه ای از آغاز کلاس میگذشت،داشتم از شیشه به داخل نگاه میکردم،برای رسیدن کلاس دویده بودم منتظر شدم نفسم که آرام شد درب رو باز کردم و داخل شدم.استاد نگاهی به من کرد و لبخند زد و من معنی آن لبخند را میدانسنم.کیفم را روی صندلی گذاشتم و روی صندلی کناری نشستم.حدود بیست نفر در کلاس بودند ولی فقط حدود 5 تای آنها برایم آشنا بودند.بقیه در حال نوشتن ایمیل خود بودند.چه کاری تکراری برای من بود.هر لحظه از کلاس برایم آشنا بود صحبتهای استاد نگاه دانشجویان و ....ترم قبل را به یاد آوردم زمانی که برای بار اول سر همین کلاس نشسته بودم.راستی یادم رفت بگم اینجا کلاس مدار است.مداری که باید بر من میگذشت اما از گذشتنش گذشت و مرا مردود خود کرد!به یاد آوردم که جلسه اول همین درس در ترم قبل برای گذراندن این درس برنامه ریزی کرده بودم.این تفکرات ازارم میداد اما مانند آبشاری بر ذهن فرود می آمدند.به کسانی فکر میکردم که رفتند و به خود که ماندم.از دیدن دوستانم در کنار خودم خوشحال میشدم و شاید آرزو میکردم که همه می افتادند و میدانستم که آرزویی زشتیست!افسوس نمیخوردم ناراحت نبودم و حتی عبرت هم نبود فقط آزار میدیدم.میتوانستم حرکات استاد را پیش بینی کنم.حرف های استاد را از قبل حدس بزنم ولی........ولی مقصر خود بودم.حال مینویسم برای کسانی که طعم افتادن را نچشیده اند.مینویسم برای کسانی که رفتند و مرا در آیینه بغل میبینند!نه اصلا بی خیال برای افتاده ها مینویسم...دوستتان دارم!

یادش بخیر

saberk — Wed, 04 Feb 2009 14:14:18 GMT

يادش بخير براي ثبت نام با پدرم آمده بودم دانشگاه،از درب علوم پايه وارد شدم گودالي كه براي سردر دانشگاه كنده شده بود نماي بدي به دانشگاه داده بود،يك نگاه به اطراف كافي بود تا يك زمين باير ولي وسيع در نظر انسان خود نمايي كند.هوا گرم بود و آفتاب سوزان.ياد آن صف هاي طولاني كه فكر كردن به تمام شدنش نيز عذابمان ميداد بخير.آن روز،روز سخت و طاقت فرسايي بود اما به ديگران كه نگاه ميكردم قدرت ميگرفتم كساني كه ميپنداشتم در آينده اي نزديك دوستان من خواهند بود.با هم برادر خواهيم شد و شايد برادر و خواهر!چه تفكرات و يا شايد چه توهماتي در ذهنم ميگذشت و آن صف هاي خسته كننده را برايم آسان مينمود زماني كه فضاي دوستانه من و دوستانم را تصور ميكردم زماني كه فكر ميكردم دوستاني خواهيم شد كه در برابر مشكلات يارو ياور هم خواهيم بود،به يك فضاي شاد و پر انرژي و .... فكر ميكردم.

اما چه رويائي دست نايافتني بود،چه خيال محالي.آنروز از گرمي هوا به اين خيالات شيرين پناه بردم و نميدانم امروز از اين تفرقه ها به كجا پناه برم زماني كه ميبينم نه تنها پشت هم نيستيم كه با نفرت روبروي هم ايستاده ايم.

افسوس....